Στην Ελλάδα, η κεντρική διοίκηση έχει ήδη ενεργοποιήσει σειρά παρεμβάσεων, τόσο σε επίπεδο υποδομών όσο και σε επίπεδο οργάνωσης των φορέων ύδρευσης. Παρουσιάστηκε πρόσφατα ένα επενδυτικό σχέδιο ύψους 2,5 δισ. ευρώ, με στόχο να θωρακιστεί η υδροδότηση, και κυρίως της Αττικής, για τις επόμενες δεκαετίες, διασφαλίζοντας ότι το νερό θα παραμείνει επαρκές, ποιοτικό και δημόσιο αγαθό.
Κεντρικό έργο αυτού του σχεδιασμού είναι ο «Εύρυτος»: η μερική εκτροπή των ποταμών Κρικελιώτη και Καρπενησιώτη προς τον Εύηνο, ώστε να ενισχυθεί το σύστημα Μόρνου–Εύηνου που υδροδοτεί την Αθήνα. Παράλληλα με τον «Εύρυτο», τρέχουν και πιο άμεσες κινήσεις «πρώτης γραμμής» για την Αττική: αξιοποιούνται και ενεργοποιούνται γεωτρήσεις σε Μαυροσουβάλα, Ούγγρους και Βοιωτικό Κηφισό, με στόχο να προσθέσουν, όταν ολοκληρωθούν πλήρως, περίπου 150 εκατ. κυβικά μέτρα νερού τον χρόνο στο σύστημα τροφοδοσίας της πρωτεύουσας.
Ταυτόχρονα, δρομολογούνται επενδύσεις, από την ΕΥΔΑΠ, σε «έξυπνα» δίκτυα, με συστήματα τηλεμετρίας και ελέγχου διαρροών, καθώς και σε έργα επαναχρησιμοποίησης νερού, όπως η επέκταση υποδομών τύπου Ψυττάλειας για άρδευση και άλλες χρήσεις, ώστε κάθε διαθέσιμο κυβικό να αξιοποιείται περισσότερο από μία φορά.
Η εικόνα που διαμορφώνεται για την Αττική δεν επιτρέπει εφησυχασμό. Τα αποθέματα είναι χαμηλά, οι ανάγκες υψηλές και το περιβάλλον γύρω μας μεταβάλλεται με ρυθμούς που ξεπερνούν τις συνήθεις υποδομές. Η ουσιαστική ασφάλεια νερού για τα νοικοκυριά, τους επαγγελματίες, την πόλη συνολικά, δεν θα διασφαλιστεί μόνο από τα έργα. Χρειάζεται μία μετατόπιση στον τρόπο που αντιλαμβάνεται η κοινωνία το νερό: όχι ως απεριόριστο πόρο, αλλά ως αγαθό που απαιτεί προσοχή και μέτρο.
Το ζητούμενο είναι η υπευθυνότητα. Οι αριθμοί στέλνουν ήδη το μήνυμα. Το αν θα το ακούσουμε εγκαίρως είναι αυτό που θα καθορίσει αν η Αττική θα παραμείνει απλώς σε μια περίοδο πίεσης ή αν θα χρειαστεί να περάσει σε μια εποχή πραγματικών περιορισμών.