Η συνάντησή της με τον Στέλιο Καζαντζίδη το 1957 ήταν μια σύμπτωση που έμοιαζε μοιραία. Μαζί έδωσαν φωνή σε τραγούδια των Θεόδωρου Δερβενιώτη, Απόστολου Καλδάρα, Βασίλη Τσιτσάνη και Γιάννη Μαρκόπουλου, χτίζοντας ένα ρεπερτόριο που άφησε εποχή.
Στις αρχές των 60s, η παρουσία της πέρασε και στο σινεμά, ενώ η ερμηνεία τραγουδιών των Μάνου Χατζιδάκι και Μίκη Θεοδωράκη την τοποθέτησε οριστικά στο κέντρο μιας μουσικής που δεν χωρούσε εύκολα σε κατηγορίες: λαϊκή, έντεχνη, προσωπική.
Μετά τον χωρισμό της με τον Καζαντζίδη, μεταμορφώθηκε. Η σόλο πορεία της ήταν επιβεβαίωση. Συνεργάστηκε με τον Γιώργο Ζαμπέτα, τον Μάνο Λοΐζο, τον Χρήστο Λεοντή και άλλους, χαρίζοντας αξέχαστα τραγούδια. Η φωνή της ξεχώριζε πάντα για την καθαρότητα ενός σπάνιου μουσικού μέταλλου με μοναδική έκταση και μία εντελώς χαρακτηριστική χροιά. Πάνω απ’ όλα, όμως, η Μαρινέλλα διακρίθηκε για την καθαρά προσωπική της εκφραστικότητα, την αγέρωχη στάση του σώματος, το τίναγμα του κεφαλιού, την κίνηση των χεριών τόσο στις ζωντανές εμφανίσεις της όσο και στις ηχογραφήσεις της. Ήταν η πρώτη που έφερε το «ανδρόγυνο» στιλ στη σκηνή, με το κοντό μαλλί και τα «καμπάνα» παντελόνια. Κυκλοφόρησε πολλά προσωπικά άλμπουμ, τα περισσότερα εκ των οποίων, γνώρισαν μεγάλη εμπορική επιτυχία και της χάρισαν διεθνή αναγνώριση.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα στο “Σταλιά – σταλιά” και σε αμέτρητες ζωντανές εμφανίσεις, η Μαρινέλλα έγινε κάτι περισσότερο από ερμηνεύτρια. Έγινε παρουσία. Μια σταθερά μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει διαρκώς.
Η ίδια δεν αποδέχτηκε ποτέ τον τίτλο του “μύθου”. Ίσως γιατί ήξερε ότι ο μύθος απομακρύνει, ενώ εκείνη ήθελε να πλησιάζει. Να κοιτάει το κοινό σαν ένα πρόσωπο και να του λέει «σ’ αγαπώ».
Τον Σεπτέμβριο του 2024, κατέρρευσε στη σκηνή του Ηρωδείου, μια σκηνή που την ήξερε καλά. Από τότε, η υγεία της επιδεινώθηκε. Και χθες ήρθε η σιωπή.
Πηγή: www.avopolis.gr