Το άλμπουμ ανοίγει με το “Τα τραγούδια γίνονται άστρα”, ένα ήσυχο, ουσιαστικά αποχαιρετιστήριο κομμάτι, μια απελευθέρωση από ό,τι υπήρξε και από ό,τι δεν θα υπάρξει ποτέ. Το “Μέθεξις” αλλάζει ενέργεια: ethnic pop, ρυθμός, σώμα, συλλογική χαρά, εμπνευσμένη από την αρχαία ιδέα της μουσικής και του χορού ως κοινής εμπειρίας.
Το “Generation X” πιάνει τον σφυγμό μιας γενιάς που γεννήθηκε στα 70s, ενηλικιώθηκε με υποσχέσεις και βρέθηκε αντιμέτωπη με κρίση, ματαίωση και παραγκωνισμό στα πιο παραγωγικά της χρόνια. Το “Δε σ’ αντέχω” καταγράφει την ψυχική απορρύθμιση του ghosting χωρίς μελοδραματισμούς, ενώ το “Στην ώρα της καρδιάς” μιλά για έναν έρωτα που δεν τόλμησε ποτέ να υπάρξει, γιατί κανείς δεν έκανε το πρώτο βήμα. Στο “Μαύρο ροζ”, η Κυρμιζή δίνει φωνή σε έναν ναρκισσιστικό χαρακτήρα που προειδοποιεί πριν πληγώσει, γνωρίζοντας ότι θα το κάνει χωρίς τύψεις. Το άλμπουμ κλείνει με το “Τίποτα πια”, ένα ατμοσφαιρικό κομμάτι απάρνησης, όχι σαν ήττα, αλλά σαν καθαρή απόφαση.
Η Κυρμιζή εδώ στήνει ένα ολόκληρο σύμπαν. Κιθάρες, πλήκτρα, κρουστά, ενορχηστρώσεις, εξώφυλλο, μουσικά βίντεο, συν-παραγωγή μαζί με τον Νίκο Γρηγοριάδη. Γύρω της, απρόσμενες υφές: βιολί, σαξόφωνο, pedal steel, μελόντικα, κρητική λύρα, αιθέρια φωνητικά. Όλα δουλεμένα όχι για να κάνουν εντύπωση, αλλά για να φωτίσουν όσα πονάνε, και παρ’ όλα αυτά επιμένουν να ανθίζουν.
Κόρη τραγουδιστών, με κλασικό χορό στο σώμα και κλασική κιθάρα στα χέρια, με σπουδές και διδασκαλία στο Δημοτικό Ωδείο Φιλοθέης–Ψυχικού, η Κυρμιζή ακολουθεί από το 1996 μια διακριτή, αυτόνομη πορεία. Ξεχώρισε για τη χροιά της φωνής της, το yodeling, την ιδιαίτερη τραγουδοποιία, και τις πρώιμες συνεργασίες της, ακόμα και με τον Γιώργο Λάνθιμο στα πρώτα της βήματα.
Το Κάκτοι III έρχεται να κλείσει έναν κύκλο με αξιοπρέπεια, καθαρότητα και εκείνη τη σπάνια δύναμη που έχουν μόνο τα πράγματα που άντεξαν.
Πηγή: www.avopolis.gr