«Γιατί δεν πας εκεί;» Είναι ίσως η πιο συνηθισμένη ερώτηση που ακούει κάθε υποψήφιος όταν ανακοινώνονται οι βαθμολογίες και οι βάσεις των Πανελλαδικών εξετάσεων.
Γιατί να μην επιλέξεις τη σχολή με το μεγαλύτερο κύρος; Γιατί να μην προτιμήσεις μια διαδρομή που μοιάζει πιο ασφαλής; Γιατί να μη χρησιμοποιήσεις τα μόριά σου για κάτι που θεωρείται «καλύτερο»;
Οι περισσότεροι νέοι θα δυσκολεύονταν να αποφασίσουν, θα ταλαντεύονταν, θα έλεγαν «και αν έχουν δίκιο οι μεγαλύτεροι;». Όχι, όμως, η Φανή Λιναρδοπούλου δεν δυσκολεύτηκε ούτε στιγμή.
Γιατί η απάντηση υπήρχε μέσα της, πολύ πριν γραφτεί το πρώτο θέμα των εξετάσεων.
Πριν από έναν χρόνο, το όνομά της είχε γίνει γνωστό μέσα από μια ιστορία που δεν είχε καμία σχέση με βάσεις εισαγωγής και μόρια, όταν μαζί με έναν συμμαθητή της πήραν ένα κινητό τηλέφωνο και αποφάσισαν να κάνουν αυτό που πολλοί θεωρούσαν αδύνατο: να γυρίσουν μια ταινία μικρού μήκους.
Χωρίς ακριβό εξοπλισμό. Χωρίς επαγγελματικό συνεργείο. Μόνο με μια ιδέα, επιμονή και την ανάγκη να αφηγηθούν μια ιστορία.
Η «Νέκυια» ταξίδεψε σε διαγωνισμούς και φεστιβάλ, αποσπώντας θετικά σχόλια.
Για τους περισσότερους ήταν μια όμορφη είδηση. Για τη Φανή Λιναρδοπούλου, όμως, ήταν κάτι βαθύτερο. Ήταν η πρώτη δημόσια απόδειξη ότι είχε ήδη βρει τη γλώσσα μέσα από την οποία ήθελε να επικοινωνεί με τον κόσμο.
Δεν αναζητούσε απλώς μια σχολή. Αναζητούσε τη φιλοσοφία ζωής της.
Όσοι τη γνώριζαν, ήξεραν ότι το θέατρο δεν ήταν μια ξαφνική έμπνευση των τελευταίων μηνών. Ήταν η φυσική συνέχεια μιας πορείας.
Διάβαζε, έγραφε, ανέβαινε στη σκηνή, δοκίμαζε τον εαυτό της στην υποκριτική, τραγουδούσε, παρατηρούσε ανθρώπους, αναζητούσε ιστορίες. Δεν την ενδιέφερε μόνο να ερμηνεύει έναν ρόλο, την ενδιέφερε να κατανοεί τον άνθρωπο πίσω από αυτόν.
Η Θεατρολογία δεν εμφανίστηκε επειδή το επέτρεψαν οι βαθμοί της. Οι βαθμοί ήρθαν αργότερα, για να συναντήσουν ένα όνειρο που υπήρχε ήδη.
Και όταν ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα των Πανελλαδικών του 2026, γεννήθηκε το γνώριμο δίλημμα.
Τα μόριά της (σ.σ. 17000 -17750 ανάλογα με τη σχολή) ήταν αρκετά για να ανοίξουν και μια διαφορετική πόρτα. Την ΑΣΟΕΕ.
Για πολλούς, αυτή ήταν η αυτονόητη επιλογή. Μια σχολή με μεγάλη αναγνώριση, ισχυρό επαγγελματικό αποτύπωμα και ένα μέλλον που φαινόταν πιο προβλέψιμο. Μάλιστα υπήρξαν άνθρωποι που προσπάθησαν να την πείσουν. «Σκέψου το», «μην αφήσεις την ευκαιρία», «έχεις δουλέψει για αυτούς τους βαθμούς.»
Η Φανή Λιναρδοπούλου το είχε ήδη σκεφτεί. Και ακριβώς επειδή είχε σκεφτεί πολύ σοβαρά το μέλλον της, δεν άλλαξε γνώμη. Επέλεξε τη Θεατρολογία. Το όνειρο που είχε όταν κανείς ακόμη δεν μιλούσε για μόρια.
Λίγες ημέρες αργότερα ήρθε και η πιο όμορφη λεπτομέρεια αυτής της ιστορίας. Δεν εισήχθη απλώς στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ. Εισήχθη πρώτη επιτυχούσα με πολύ περισσότερα μόρια απ` όσα απαιτούσε η είσοδό της στη Σχολή.
Μια διάκριση που μοιάζει συμβολική. Σαν να επιβραβεύεται όχι μόνο η προσπάθεια, αλλά και η συνέπεια ενός ανθρώπου απέναντι στον εαυτό του.
Κάθε καλοκαίρι δημοσιεύονται αμέτρητες ιστορίες για υψηλές βαθμολογίες. Λίγες, όμως, μιλούν για κάτι που ίσως είναι πιο δύσκολο από το να γράψεις καλά στις εξετάσεις.
Να ξέρεις ποιος είσαι. Να ακούς τη δική σου φωνή, όταν όλες οι υπόλοιπες προσπαθούν να σε πείσουν να αλλάξεις κατεύθυνση. Να μη θεωρείς την επιτυχία μέσο κοινωνικής επιβεβαίωσης, αλλά εργαλείο για να πλησιάσεις αυτό που πραγματικά αγαπάς.
Η ιστορία της Φανής Λιναρδοπούλου δεν είναι τελικά μια ιστορία για μια πρώτη θέση στο πανεπιστήμιο. Είναι μια ιστορία για ένα κορίτσι που, πολύ πριν γίνει πρώτη στη σχολή των ονείρων του, είχε καταφέρει κάτι πολύ πιο δύσκολο. Είχε μάθει να λέει «όχι» σε όλα όσα δεν ήταν ο εαυτός του.
Και η ιστορία της δείχνει ότι, μερικές φορές, η πιο δύσκολη επιλογή δεν είναι να περάσεις σε μια σχολή. Είναι να επιλέξεις εκείνη που εκφράζει πραγματικά αυτό που είσαι και σε φέρνει πιο κοντά σε όσα ονειρεύεσαι.
Για τη Φανή Λιαναρδοπούλου, αυτή η επιλογή ήταν η Θεατρολογία. Ένας δρόμος που σκοπεύει να συνδυάσει με σπουδές υποκριτικής, συνεχίζοντας να χτίζει, βήμα-βήμα, την πορεία που είχε οραματιστεί πολύ πριν από τις Πανελλαδικές.
Άλλωστε, οι πιο ενδιαφέρουσες διαδρομές δεν είναι εκείνες που ακολουθούν πιστά το σενάριο. Είναι εκείνες που τις γράφει ο ίδιος ο άνθρωπος που τις ζει.
Πηγή: www.newsit.gr